i am sixteen

เรามีเรื่อง หงุดหงิด จัยเรื่องเพื่อนอีกแล้วล่ะ

เฮ้อ~

เริ่มจากตอนเช้า

เรามีสอบ ทีนี้เราก้นัดว่าเจอกัน แปดโมง ยี่สิบ กับแต๊บ

แต่แต๊บมาแปดโมงยี่ห้า โอเค ยังพอไปทัน

แต่แต๊บบอกว่า รอมะเมี่ยว ก่อน

เราก้โอเคๆ รอๆ

พอ แปดโมงครึ่งกว่าๆ มันก้ยังไม่ลงมาซะที

พอมันลงมาเราก้ไปกินข้าว

กินกันยัน แปดโมงห้าสิบอ่ะ

ถึงเรายังไม่อิ่ม แต่เราก้ ต้องหยุดกินก่อน

เราหยุดกินแต่ตอนประมาน แปดโมงสี่สิบห้าอ่ะ

นี่ เราถามแต๊บว่า กี่โมงแล้วๆ

มันบอกว่า อีกสิบนาที เก้าโมง

ซึ่ง เรามีสอบกัน เก้าโมง

แล้วแทนที่ มะเมี่ยว จะหยุดกิน มันก กินต่ออ่ะ

ข้าวเหลืออีกครึ่งจาน

เราเข้าจัยนะ ว่า มันเป็นคนที่เสียดายของ รัยงี้อ่ะ

แต่นี่มันต้องดูด้วยอ่ะ ว่านี่ สอบนะ

ไม่ใช่เข้าเรียน ถ้าเข้าเรียนเราจะไม่ว่าอะรัยเลยอ่ะ

มะเมี่ยวถามเราว่า รีบมั้ย?

เราตอบว่า รีบ

มันบอกว่า งั้นพวกแกไปก่อนเลย

เราก้ถามว่า ทำไม?

มันบอกว่า อ้าวเด๋วก้ไปสายเพราะมัน

เหอะๆ ๆ ๆ ๆ

ก้รู้อยู่ ว่ายังงัย ก้ไม่มีทางปล่อยหั้ยมันเดินคนเดียวอยู่แล้ว

แต่ ก้ รีบบ้างอะรัยบ้างไม่ได้หรองัยนะ

ทีนี้ ไอที่เราไม่อยากไปช้าอ่ะ

เพราะ เที่ยวก่อนสอบฟิ

พวกเราไปช้า

แต่มีเราคนเดียวที่ไม่มีที่นั่ง ต้องมานั่งแถวหลัง

ซวยมากอ่ะ มันรู้สึกแย่! อ่ะ เข้าจัยป่ะ

แล้วนี่เราก้อยากไปเร็วๆ

พอระหว่างทางไป แทนที่มันจะรีบเดิน

มะเมี่ยวกลับเดินอ่านสือไป ค่อยๆเดิน

เรา ก้ งงๆ รัยวะ ไปสอบ จะสายแร้ว ทำไมถึงไม่รีบเดิน

พอทำๆไปมาๆ ไอแต๊บ ก้พลอยเดินช้าไปด้วย

เราก้ บอกนะ ว่าเดินเร็วๆหน่อย จะไปสอบนะเฟ้ย

เราไม่อยาก มีปันหา แบบเที่ยวที่แล้ว

มันก้ ยังเหมือนเดิม

แล้วก้ มีปันหาจิงๆ

เราไม่มีข้อสอบอ่ะ

ต้องนั่งรอเคาเอาข้อสอบ สำรองมาหั้ย

เฮ้อ~

แล้วเราก้ หงุดหงิด

แล้วพอเวลา เรามีเรื่องไม่พอจัย

นิสัยเราจะประมานว่า เงียบ เฉย เหมือน กับถ้าเราพูดอะรัยไป มันจะ ยิ่งแสดง ออกว่า

เรากำลัง ไม่พอจัย

พอตอนเลิกสอบ เรากับแต๊บ ก้เดินมา ตึก 1

มาดูคะแนนแคล 2 แต๊บ

พอดุเส็ด ก้ลงมา กลับหอ

เราพูดว่าเราไม่อยากกลับหอ

เด๋วเรานั่งข้างนอก

ไอแต๊บก้ไม่ยอมจะหั้ยเรากลับหอท่าเดียว

ทำไปๆมาๆ

เราเลยต้องกลับหอ

เฮ้อ~ น่าเบื่อ

แล้วไอแต๊บ มันสังเกตุด้ายอ่ะ

ว่าเราเงียบๆ ไม่พูด

เหมือนมีเรื่องไม่พอจัยอยู่

มันก้ ถามเรา

แต่เราก้ เลี่ยงไปพูดเรื่องอื่น

พอตอน เดินจะขึ้นหอ เรานึกว่า สอบบ่ายโมงกัน

มันบอกว่า เที่ยวครึ่งเจอกัน

เลยพูดว่าเที่ยว ยี่สิบเหอะ

เพราะแลป คนมันสอบเยอะอยู่แล้วอ่ะ

เราไม่อยากไม่มีที่นั่ง หรือไม่มีข้อสอบ แล้ว

แต๊ลพูดว่า จะรีบไปไหน

เราเลยพูดว่า ไม่อยากมีปันหา ตอนสอบอีก

มันบอกว่า

ทีมันยังไปนั่งปลายแถวที่นั่งตั้งไกล

อ้าว! ที่ๆมันนั่ง ใช่ว่า จะเปนที่นั่งสำรอง หรือของคนอื่นเลย

มันก้ ตรงแถวที่เค้าหั้ยนั่ง แค่เดินไกล ปลายแถว

เราเลยพุดว่า แต่ ชั้ลไม่อยากมีปันหา เมื่อกี้ ก้ไม่ได้ข้อสอบ

มันเลยพูดว่า

งั้น เที่ยวหลังมาเอาข้อสอบ มันไปเลยม่ะ

เสามันบังหน้า เราเลยไม่รู้ว่า ไอแต๊บทำหน้ายังงัย

เฮ้อ~

ทำไมไม่เข้าจัยความรู้สึกเราเลยวะ

ลองคิดกลับกัน?

ถ้าพวกมันเจอแบบเรา ถึงสองครั้ง

แล้ว เกิดขึ้นตอนสอบใหญ่ มันจะรุสึกยังงัยนะ?

ตื่นมาก้เอาแต่เช้าเลยเรา

เฮ้อ เรารู้สึกแปลกๆ

เหมือนที่เราเป็นอยู่ ที่เราทำอยู่ มันผิด!

เหมือนเรากำลังตัดตัวเองมาอยู่คนเดียว

ความจริงเย็นนี้ เราจะไปถ่ายรูปเพื่อนเราที่อยู่ปีสี่

ตอนนี้เราปี หนึ่งนะ

 

ฮาฮา

นั่นแหละ แต่ไม่รุสิ เราคงคิดมาก

มันเหมือนเราไม่ควรไป

คงงั้น

แต่เมื่ออาทิดที่แล้วเพื่อนเราคนนี้ก้พูดชวนเรานะ

แต่ยังไม่ได้นัดอะรัย

แต่เมื่อคืนเราโทรไป

ไม่รู้สิ

เราพูดว่า

ชั้ลจะไปถ่ายรูปงายบายเนีย กะแกนะ

มันก้ทำเหมือน งงๆ แล้วก้ อือ

ความรุสึกเราเหมือนเสนอหน้าอ่ะ

 

ชั้ลกำลังสับสน
ไม่รุสิเรียกว่าสับสนด้ายมั้ย
แค่เหงามั้ย?
แค่รู้สึกแปลกๆ

หรือเพราะอ่านนิยายมากเกินไป

ฮาฮา

ช่วงนี้เราแปลกๆ งัยไม่รุสิ
เราไม่อยากออกไปไหน
เราอยากอยู่เฉยๆ
แต่ในทางกลับกัน เราก้ อยากหั้ยคนมาแคร์เรา

ตลกดี

มันเหมือนคนเรียกร้องความสนจัยเลย ว่ามั้ย?

หรือว่าตอนนี้เราเรียกร้องความสนจัยอยู่นะ? ? ?

ความจิง เราคงเหงา แล้วบวกกับ เครียดมั้ง
เลยเปนแบบนี้

มันดู งี่เง่า สิ้นดีเลยว่ามั้ย?
เหมือนชีวิตไม่มีอะรัย

เมื่อไหร่สิ่งดีๆ ความรุสึกดีๆ จะผ่านเข้ามานะ